واقعا برای خودمون ارزش قائلیم......؟
این روزا دکه های روزنامه فروشی پر شده از یه سری چیزایی که ما بهشون میگیم مجله، که
اکثرا هم هفته نامه هستن. واقعا بعضیاشون ارزش خوندن رو دارن؟ تا حالا به این فکر کردیم که
هدف بعضی از مدیرمسئولا از باز کردن یه هفته نامه چی بوده؟ اینکه سطح علمی،فرهنگی،
اجتماعی و ..... مردم رو ببرن بالا یا صرفا این که یه پولی دربیارن؟؟؟؟؟؟؟؟
مجله هایی که عمدتا، عوامل اصلی تیراژ بالاشون، یا عکی فلان هنرپیشه روی جلدشه و یا فال ها
و تست های خودشناسی فوق علمی(؟!!!) توشون. چرا ما باید با خوندن یه سری مطالبِ صرفا
بیهوده، ارزش خوندن رو بیاریم پایین؟ چرا نباید مطلبایی رو بخونیم که چند نفر واقعا روش زحمت
کشیدن و برای خواننده ارزش قائل شدن.......؟
اتفاقی که داره سر مجله های ما میاد داره سر کتاب هامون هم میاد. کتاب هایی که برای خواننده به
هیچ عنوان ارزش قائل نیستند و دائما دارن یه سری رابطه بین افراد رو با شیوه های متفاوت بیان
میکنن. چیزی که متاسفانه هم سن و سالای من و مخصوصا ما دخترا از خوندنشون لذت میبریم و
غرق در رویاهای بچه گانه خودمون میشیم. .......
بهتر نیست سلیقه خودمون رو توی مطالعه عوض کنیم و چیزی رو بخونیم که ما رو با ادبیات و داستان
نویسی واقعی آشنا کنه؟ا که کمک کنه تا لذت واقعی یه اثر و هدف اصلی مطالعه رو درک کنیم؟؟؟
اونموقع هستش که دیگه خودمون رو اونقدر کوچیک نمیکنیم تا به خودمون اجازه مطالعه هر چیزی رو
بدیم و میتونیم معنای فرهنگ کتاب خوانی رو به خوبی درک کنیم.
پ.ن: من هدفم اصلا این نبوده که یه مطلب علمی با کلی دلیل و برهان منطق بنویسم.
فقط سعی کردم اون چیزی رو که تو ذهنمه رو پیاده کنم......